زندگی

" شاید هیچگاه حقیقت را به اندازه ی دوران کودکی ندیدیم زیرا بعد از آن ذهنیت ما بود که حقیقت را از مجاز مجزا میکرد"

زندگی خسته ام از زنده ی زندانی تو

منزجر گشته ام از شور وپریشانی تو

گرچه احوال تو را اهل جهان میداند

زهر تلخی است نداستن ارزانی تو

همه محو تو و پنهان ز خود و ایمان اند

همه جذبند به این جذبه ی قاجاری تو

تو کجا مانده ای از بهر من وخلق دگر

زنده بادا تو بگو به خُلق پیمانی تو

همه درگیر تو و پیرو راه بدن اند

ای لعن به این فنون و آزادی تو